วันนี้ผมจะเล่าถึงพี่ชายของผมคับ ผมมีพี่ชายซึ่งจริงๆ ต้องนับว่าเป็นลูกพี่ลูกน้อง
(brothers in law ?) ชื่อว่า เล็กซ์ คับ พี่เล็กซ์เป็นลูกครึ่ง ไทย สเปน จีน
ฟิลิปปินส์ คับ การที่พี่เค้ามีหลายเชื้อชาติเพราะพ่อของเค้าเป็นลูกผสมหลาย
เผ่าพันธ์ที่มาแต่งงานกับพี่สาวของพ่อผม ซึ่งเป็นคนไทยนั่นแหละคับ
พี่เล็กซ์กับผมเพิ่งเจอกันได้ราวสามเดือนคับ ตอนนี้พี่เค้าอายุสองขวบ เพิ่งเดินทาง
มาจากอเมริกา มาแรกๆ พี่เค้าก็พูดภาษาไทยไม่ค่อยได้ แถมฟังไม่รู้เรื่อง แต่หลัง
จากอยู่เมืองไทยสองเดือน เค้าก็เริ่มฟังเข้าใจ และพูดได้บางคำแล้วคับ
คำที่พี่เล็กซ์พูดบ่อยที่สุดคือ "หิว" คับ เพราะเค้ายังเด็กก็เลยหิวบ่อย พอหิวก็จะร้อง
บอกคุณป้า แรกๆ พี่ยังออกเสียงคำว่าหิวได้ไม่ชัด คำว่าหิวของพี่จึงออกมาคล้ายๆ กับ
คำว่า หาว เวลาหิว พี่ก็จะเดินไปเกาะขากางเกงคุณป้า แล้วเงยหน้าขึ้นทำตาป้องแป๊ว
ร้องว่า "หาว หาว" แรกๆ ป้าไม่รู้ ก็พาไปนอน พี่ก็ร้องใหญ่เลย บอกแต่ว่า "หาว หาว"
แล้วชี้ไปที่ขวดนม ป้าจึงถึงบ้างอ้อ ว่าพี่พยายามบอกว่าหิวนั่นเอง
ทั้งป้า แม่ พ่อ และญาติๆ ทั้งหลายของผม ต่างระอากับความซนสุดๆ ของพี่เล็กซ์คับ
ในขณะที่เด็กอื่นๆ จะนอนกลางวันวันละอย่างน้อยสองถึงสามชั่วโมง พี่ของผมจะนอน
วันละครึ่ง ถึงหนึ่งชั่วโมง หรือไม่นอนเลย พี่จะเอาเวลาที่เหลือทั้งวันไปเล่น เล่น และเล่น
อุปกรณ์ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็น หม้อ ชาม โต๊ะ เก้าอี้ ขวดนม โทรศัทพ์ หรือแม้แต่ปู่ของผม
ก็เป็นของเล่นของพี่ได้คับ
พี่จะทั้งเคาะ ทั้งแกะ ทั้งรื้อ ทั้งเอามาจัดใหม่ หรือทำอะไรๆ ก็ได้ที่คิดว่าสร้างสรรค์สุดๆ แต่
ป้าของผมเรียกว่าเกเรสุดๆ ได้ทุกวัน
แต่ถึงแม้พี่จะซนอย่างไร เราก็รักพี่กันมากคับ เพราะพี่เป็นหลานปู่คนแรกของพวกเรา
แถมหน้าตาน่ารัก (ก็ลูกครึ่งนี่นา จะให้หน้าตาบ้านนอกอย่างผมได้ยังไง) พี่มีความดีอยู่
มากมายที่ทำให้พวก ย่า ป้า พ่อ แม่ ผม ใจอ่อน อาทิเช่น เวลาที่ย่ากำลังจะนวดให้ปู่
พี่ก็จะวิ่งเข้าไปช่วย โดยการขยำๆๆๆ แขนของปู่อีกข้างที่ว่างอยู่ (โดยมิสนใจว่าปู่
จะร้องโอยๆ เพราะความเจ็บหรือไม่) เวลาป้า (แม่ของพี่) กำลังทำกับข้าว พี่ก็ช่วยเด็ด
ผัก (แล้วเอาไปหว่านบนพื้นครัว เพราะพี่ไม่เข้าใจว่าต้องเอามันใส่จาน) หรือเวลาที่
ลุง กำลังให้อาหารปลา ก็จะขอให้อาหารปลาด้วย (โดยเทอาหารเม็ดลงไปหมดกล่อง
เพราะพี่กลัวว่าปลาทั้งอ่างมันจะกินไม่อิ่ม)
เห็นไม่ละครับ...พี่ผมน่ารักออก
พี่ผมกลัวอะไร....
เชื่อหรือเปล่าครับ พี่ผมกลัวจิ้งจก เหตุผลก็คือมันเกาะอยู่บนเพดาน และมันอาจจะตกลงมาใต่
ตัวพี่เอา พี่ไม่กลัวตุ๊กแกเพราะตุ๊กแกตัวใหญ่กว่าจิ้งจกและมีสีสรรค์สวยงาม ไม่เห็นจะน่ากลัว
เวลาเจอตุ๊กตายางที่เป็นจิ๊งจกกับตุ๊กแก พี่จะร้องถ้าเอาจิ้งจกยื่นให้คับ 555
นอกจากจิ้งจกแล้ว ผมยังไม่เห็นพี่กลัวอะไรจริงจังนัก อาจจะเรียกได้ว่า พี่เค้าเป็นเด็กผู้ไม่กลัว
อะไรเลยในโลกก็ว่าได้ (แต่ญาติๆ ของผมทุกคน กลัว...กลัวความซน ของพี่คับ)
พี่กับผม....
ผมค่อนข้างสนิทกับพี่คับ ถึงแม้เราจะยังพูดกันไม่ได้ หมายความว่า ผมเองก็เพิ่งเริ่มอ้อแอ้
ส่วนพี่เองก็เพิ่งพูดได้ทีละคำ หรือสองคำเป็นอย่างมาก แต่เราก็สื่อสารกันด้วยสายตาคับ
พี่มักจะชอบมานอนกอดผม จับแขนผม (ซึ่งป้าจะร้องกรี๊ดทุกครั้งเพราะกลัวพี่ทำแขนผม
หักคามือเหมือนอุปกรณ์อื่นๆ ในบ้านที่พี่ทำพัง) พี่มักจะชอบมาหอมแก้มผม (ทั้งๆ ที่ในปาก
ของพี่ยังมีจุกนมปลอมคาอยู่) พี่มักจะมาคุยกับผม ชวนผมไปโน่นไปนี่ (ทั้งๆ ที่ผมยังทำไม่ได้
แม้กระทั่งการคลาน)
ตอนนี้พี่เล็กซ์พูดได้หลายคำแล้วคับ จากคำว่า หาว หิว ม่าย (ไม่) แม่ ย่า ก็ยังพูดคำว่า เห่า
ได้อีกคำ
คำว่าเห่า ที่พี่พูดได้เพราะพี่ชอบเล่นกับหมาคับ ที่บ้านต่างจังหวัดเรามีหมาอยู่สามตัว พี่แตงไทย
พี่โดนัท และพี่ปุ๊กลุค ทั้งสามตัวเป็นเพื่อนเล่นของพี่เล็กซ์ทั้งหมดคับ ป้าคงจะสอนพี่เล็กซ์ว่าเวลา
หมาอ้าปากทำเสียง โฮ่งๆ นั่นหมายถึงหมาเห่า พี่แกเลยพูดคำนี้ได้อีกคำ
เนื่องจากแม่ผมมักไม่มีเวลาดูแลผม ต้องมาทำงาน พี่เล็กซ์จึง (พยายาม) ช่วยดูแลผมอีกทางคับ
เวลาพี่มีขนม เช่นเยลลี่ พี่ก็พยายามจะเอามายัดใส่ปากผม เพราะอยากให้ผมได้กินของอร่อยด้วย
โดยปกติน่ะเหรอ พี่จะไม่ยอมแบ่งขนมแบบนี้ให้ใครหรอกคับ เวลาผมร้อง พี่ก็จะเดินไปหาป้า
หรือไม่ก็ย่า กระตุกแขนก่อนชี้มาที่ผม แล้วร้องเสียงอุแว้ๆๆ อย่างที่ผมร้อง
ป้า ย่า ก็จะรู้ว่าผมร้องหิวนมอีกแล้ว...
พี่ผมน่ารักไหมล่ะคับ
ล่าสุด ของความน่ารักของพี่ก็คือ...วันหนึ่ง ผมคงรับเอาฝุ่นที่อยู่แถวที่นอนจึงจามสองสามครั้งติดๆ กัน
พี่เล็กซ์ซึ่งนอนดูโทรทัศน์อยู่ใกล้ๆ จึงรีบลุกขึ้น วิ่งไปหาย่าที่อยู่ในครัว ดึงมือย่าแล้วชี้เข้ามาในห้อง
รับแขกที่ผมนอนอยู่
"เห่า เห่า"
"อะไรนะ" ย่าถามงงๆ เพราะในบ้านจะมีหมาเห่าได้อย่างไร
"เห่า เห่า" พี่ยังพูดคำเดิม แล้วลากย่ามาในห้องรับแขก ให้มาที่เปลของผม เอานิ้วมาชี้หน้าผม
"เห่า เห่า"
จังหวะนั้นเอง ที่ผมจามฮัดชิ้วออกมาอีกสองทีซ้อน
"เห่า เห่า" พี่ดีใจ รีบชี้อีกที บอกย่าว่าผมกำลังเห่า
ย่าผมได้แต่ปล่อยเสียงหัวเราะลั่นบ้าน ก่อนจะก้มลงหาพี่เล็กซ์
"เค้าเรียกว่าจามลูก ไม่ใช่เห่า"
"เห่า เห่า" พี่ยังยืนยันคำเดิม
นั่นแหละคับ พี่ของผม เฮ้อ...ไม่ว่าใครจะว่ายังไง แต่ทุกครั้งที่ผมจาม พี่จะชี้มาที่ผม แล้วบอกว่า
เห่า เห่า เสมอ...
ไม่รู้ว่าจะดีใจ (ที่พี่ห่วงใย) หรือกลุ้มใจ (ที่พี่จัดประเภทผมอยู่พวกเดียวกับพี่แตงไทย) ดีน้า....
