สวัสดีคร๊าบ ทุกๆ ท่าน หลังจากห่างหายในการอับเดท blog ไปเสียนาน
ผมก็กลับมาในที่สุด ที่หายไปนานก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมมัววุ่นๆ อยู่กับการต้อนรับ
พ่อของพี่เล็กซ์ ที่มาจากเมืองนอกน่ะครับ ส่วนใหญ่ก็จะออกไปข้างนอกกันบ่อยๆ

รายงานความคืบหน้าล่าสุด เมื่อวันที่ 13 ตค ที่ผ่านมา ผมก็มีอายุครบ 6 เดือนเต็ม
แล้วครับผม มันเร็วมากๆ เลยนะครับ รู้สึกเหมือนผมเพิ่งออกมาดูโลกได้ไม่นานนี้เอง
ตอนนี้ผมไม่ได้เป็นถั่วงอกผู้ผอมโซ นำหนัก 2.5 กก เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะครับ
หลังจากแม่ผมขุน เอ้ย เลี้ยงผมอย่างเต็มสตรีมด้วยอาหารเสริมสารพัดแบบ
ผมก็มีน้ำหนักรวม 8 กก. ทำให้ถั่วงอกน้อย ศิษย์สิรินดา พร้อมขึ้นชกได้แล้ว

อายุหกเดือน ผมรู้สึกว่าตัวเองหล่อเร้าใจไม่เบา ไม่เชื่อ ก็ดูรูปผมสิครับ

จากเดิมที่เคย ดำ ดำ ดำ หลังจากที่เนื้อมันตึงๆๆๆ ขึ้นเรื่อยๆ ผมก็ออกแววขาวอวบ
ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นั่นทำให้แม่ผมเบาใจไปได้เยอะ เพราะตอนแรกแม่กลัวผมจะ
หล่อเข้มจนเกินพิกัด

ตอนนี้ผมเริ่มหัดคลานแล้ว เริ่มนั่งได้ และเริ่มพูด (ภาษาต่างดาว) แล้ว ซึ่งเป็น
พัฒนาการปกติของเด็กวัยผม ที่ผมพูดได้เร็ว อาจเป็นเพราะมีพี่เล็กซ์อยู่ใกล้ๆ
พี่แกชอบคุยภาษาต่างดาวกับผม เราก็เลยนอนคุยกัน ระหว่างดูการ์ตูนทุกวัน
เลยครับ

เรื่องความขาว เรื่อง น้ำหนัก เรื่องพัฒนาการแม่พอเบาใจไปได้ แต่ตอนนี้แม่ผม
มีเรื่องกลุ้มใจอีกเรื่องแล้วครับ(แม่ผมเป็นโรควิตกจริต กลัวลูกไม่หล่อครับ)

ไอ้ที่แม่กลัวคือ ... แม่โกนผมให้ผมตั้งแต่ตอนผมอายุ สองเดือน ผมจึงหัวเหม่ง
ไม่มีคิ้วมาตั้งแต่นั้น และบัดนี้เวลาผ่านไป 4 เดือนแล้ว ผมของผมก็ยังขึ้นนี้ดเดียว
อย่างที่เห็นในรูปไอ้เด็กข้างบ้านสิครับ ผมขึ้นดกดำ หนา เงางาม ทำไม๊ ทำไม
ผมของผมจึงไม่ขึ้นเสียทีก็ไม่รู้

หลังจากแม่ปลอบใจตัวเอง ว่าผมของผมคงค่อยๆ ขึ้น จนดกดำในที่สุด ตอนนี้แม่
องผมก็เลิกหวังกับผมของผมแล้วละครับ เพราะท่าทีมันไม่ดีไปกว่าเดือนก่อนๆ เลย

สำหรับผม ... ยังไง ก็หล่อ เร้าใจ (ถึงแม้ไม่มีผม) สำหรับแม่อยู่แล้วครับ ... อิอิ