2008/Apr/01

สวัสดีค้าบบบบบ ลืมผมกันไปหรือยัง ผมห่างหายไปจาก blog นี้นานมากกกก นานจนผม
เองก็ลืมๆ ไปแล้วละครับว่าเค้าอับเดท blog กันยังไง

จากครั้งสุดท้ายที่ผมเข้ามาเขียน blog กับครั้งนี้ ห่างกันประมาณ 5 เดือน ผมมีวิวัฒนาการ
และมีเรื่องราวหลายเรื่องมาเล่าให้พี่ๆ ฟัง เรื่องมันเยอะเสียจนไม่รู้จะเริ่มเรื่องไหนก่อน
เลยล่ะครบ

ตอนนี้ผมอายุ 11 เดือน ก่าๆ แล้ว ผมเริ่มลุกนั่ง และคลานตอนห้าเดือน แล้วก็เริ่มเดินป่าย
ไปทั่วตอนแปดเดือนก่าๆ แล้วตอนนี้ผมเริ่มเดินเก่งแล้วคับ

การเดินเป็นความสุข และความสนุกสุดๆ ของผมคับ เพราะทำให้ผมได้ปีนป่าย จับโน่น
หยิบนี่ได้อย่างที่ใจต้องการ แถมยังได้แกล้งแม่ ด้วยการทำให้แม่ตกใจเวลาที่ผม
ทำเหมือนจะตกลงมาจากเตียง หรือเก้าอี้ พวกนั้นด้วย

วันนี้มีเวลาน้อย เอาเป็นว่า วันหลัง ผมจะกลับมาเล่าวีรกรรมตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาของผม
ก็แล้วกันนะครับ วันนี้ มาอับเดทรูปของผมกันก่อนแล้วกัน

ขอบอกว่า ยังหล่อ....เร้าใจ แบบไม่มีผม เหมือนเดิมค้าบบบบ ท่านผู้ชม


edit @ 1 Apr 2008 23:00:45 by mr_pearanat

edit @ 16 Apr 2008 23:51:46 by mr_pearanat

edit @ 20 May 2008 16:22:13 by mr_pearanat

2007/Oct/15

สวัสดีคร๊าบ ทุกๆ ท่าน หลังจากห่างหายในการอับเดท blog ไปเสียนาน
ผมก็กลับมาในที่สุด ที่หายไปนานก็ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมมัววุ่นๆ อยู่กับการต้อนรับ
พ่อของพี่เล็กซ์ ที่มาจากเมืองนอกน่ะครับ ส่วนใหญ่ก็จะออกไปข้างนอกกันบ่อยๆ

รายงานความคืบหน้าล่าสุด เมื่อวันที่ 13 ตค ที่ผ่านมา ผมก็มีอายุครบ 6 เดือนเต็ม
แล้วครับผม มันเร็วมากๆ เลยนะครับ รู้สึกเหมือนผมเพิ่งออกมาดูโลกได้ไม่นานนี้เอง
ตอนนี้ผมไม่ได้เป็นถั่วงอกผู้ผอมโซ นำหนัก 2.5 กก เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะครับ
หลังจากแม่ผมขุน เอ้ย เลี้ยงผมอย่างเต็มสตรีมด้วยอาหารเสริมสารพัดแบบ
ผมก็มีน้ำหนักรวม 8 กก. ทำให้ถั่วงอกน้อย ศิษย์สิรินดา พร้อมขึ้นชกได้แล้ว

อายุหกเดือน ผมรู้สึกว่าตัวเองหล่อเร้าใจไม่เบา ไม่เชื่อ ก็ดูรูปผมสิครับ

 

จากเดิมที่เคย ดำ ดำ ดำ หลังจากที่เนื้อมันตึงๆๆๆ ขึ้นเรื่อยๆ ผมก็ออกแววขาวอวบ
ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นั่นทำให้แม่ผมเบาใจไปได้เยอะ เพราะตอนแรกแม่กลัวผมจะ
หล่อเข้มจนเกินพิกัด

ตอนนี้ผมเริ่มหัดคลานแล้ว เริ่มนั่งได้ และเริ่มพูด (ภาษาต่างดาว) แล้ว ซึ่งเป็น
พัฒนาการปกติของเด็กวัยผม ที่ผมพูดได้เร็ว อาจเป็นเพราะมีพี่เล็กซ์อยู่ใกล้ๆ
พี่แกชอบคุยภาษาต่างดาวกับผม เราก็เลยนอนคุยกัน ระหว่างดูการ์ตูนทุกวัน
เลยครับ

เรื่องความขาว เรื่อง น้ำหนัก เรื่องพัฒนาการแม่พอเบาใจไปได้ แต่ตอนนี้แม่ผม
มีเรื่องกลุ้มใจอีกเรื่องแล้วครับ(แม่ผมเป็นโรควิตกจริต กลัวลูกไม่หล่อครับ)

ไอ้ที่แม่กลัวคือ ... แม่โกนผมให้ผมตั้งแต่ตอนผมอายุ สองเดือน ผมจึงหัวเหม่ง
ไม่มีคิ้วมาตั้งแต่นั้น และบัดนี้เวลาผ่านไป 4 เดือนแล้ว ผมของผมก็ยังขึ้นนี้ดเดียว
อย่างที่เห็นในรูป
ไอ้เด็กข้างบ้านสิครับ ผมขึ้นดกดำ หนา เงางาม ทำไม๊ ทำไม
ผมของผมจึงไม่ขึ้นเสียทีก็ไม่รู้

หลังจากแม่ปลอบใจตัวเอง ว่าผมของผมคงค่อยๆ ขึ้น จนดกดำในที่สุด ตอนนี้แม่
องผมก็เลิกหวังกับผมของผมแล้วละครับ เพราะท่าทีมันไม่ดีไปกว่าเดือนก่อนๆ เลย

สำหรับผม ... ยังไง ก็หล่อ เร้าใจ (ถึงแม้ไม่มีผม) สำหรับแม่อยู่แล้วครับ ... อิอิ

 

edit @ 15 Oct 2007 16:29:13 by mr_pearanat

2007/Sep/11

ผมกำลังจะอายุครบห้าเดือนในวันที่ 13 กันยาฯ นี้แล้วละครับ แหม วันเวลานี่มัน
ผ่านไปเร็วจริงๆไม่น่าเชื่อเลยว่าเจ้าเด็กน้ำหนักสองกิโลห้า ที่หน้าตาไม่เต็มบาทอย่างผม
จะมีน้ำหนักแปดกิโล หน้าตาหล่อเหล่า เร้าใจสาวๆ ได้ในที่สุด (อย่างน้อยแม่ผมคนหนึ่ง
ละครับที่คิดแบบน้าน)

พักนี้แม่ผมกำลังกลุ้มใจครับ กลุ้มใจในความร่าเริ๊ง ร่าเริงของผม แม่บอกว่าตอน
ท้องก็ไม่ได้กินระทิงแดง หรือลิโพเสียหน่อย ทำไมผมถึงได้อารมณ์ดีไม่มีวันแบตหมด
อย่างนี้ก็ไม่รู้ ทุกวันผมจะตื่นแต่หกโมงครึ่ง ยิ้มแป้นแล้นเพื่อเตรียมตัวเล่นสนุกแต่เช้า
การเล่นสนุกของผมก็ไม่มีอะไรมากนอกจากจับพี่หมอนข้างกลิ้งไปกลิ้งมา บางทีก็
พยายามอมพี่หมอนข้างให้หมดไปทั้งอันจนพี่หมอนข้างเปียกน้ำลายของผมเป็นแถบๆ
(แต่ผมพยายามเท่าไหร่ก็อมไม่สำเร็จทั้งอัน เฮ้อ...)


ตอนนี้ผมอารมณ์ดี เพราะเริ่มสื่อสารทางกาย และสายตาได้ ไม่ค่อยจะอึดอัด
เหมือนเมื่อก่อนตอนออกมาจากท้องแม่ ตอนนั้นผมร้องบ่อย คือเวลาที่เวลาหิวก็ต้องร้อง
เวลาเบื่อก็ร้อง เวลาง่วงก็ร้อง ทำอย่างอื่นไม่ได้....แม่ไม่เข้าจาย

ตอนนี้ผมรู้จักเล่นสนุกกับพี่ตุ๊กตาสีสวย เอามาเขย่าๆ เล่นให้มีเสียง หรือบางทีก็
เอ
ามากัดเล่นพอให้พี่ตุ๊กตาได้บอบช้ำตามสมควร มันสนุกมากๆ เลยนะครับจะบอกให้
ผมสามารถเล่นแบบนี้คนเดียวได้เป็นชั่วโมง บางทีก็เล่นจนหลับไปเองก็มี


( ท่านอนหลับของผมครับ...แม่บอกว่าท่านี้เป็นท่าบังคับของผมเวลาหลับ
คือจะต้องเอาเท้า
ก่ายพี่หมอนข้างไว้แบบนี้...เท่าน้าน...)

อาการร่าเริงของผมยังแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัดตอนผมอาบน้ำ แหม กิจกรรม
สุดบรรเทิงสำหรับผมเลยล่ะครับ การได้เอามือตีน้ำแรงๆ แล้วร้องอือๆๆ
อาๆๆๆ อุๆๆๆ นี่เป็นสิ่งที่ผมขาดไม่ได้ในทุกๆ เช้า เวลาอาบน้ำเสร็จ แม่ก็ยัง
จะนวดตัวให้ผมเบาๆ เหมือนเข้าสปาอีกแน่ะ อย่างนี้ผมจะไม่ชอบได้ยังไง อยากให้
แม่อาบน้ำให้วันละสามหนเสียด้วยซ้ำ

ตอนสายๆ ยายผมชอบพาผมไปเดินล่นหน้าบ้าน ที่นั่นผมก็ออกอาการร่าเริง
อีกเหมือนกันเพราะมีทั้งพี่แตงไทย พี่ปุ๊กลุ๊ก และพี่โดนัท แวะเวียนกันมาเล่นกับผม
โดยเฉพาะพี่ปุ๊กลุ๊ก ชอบเลียเท้าผมเป็นอย่างยิ่งเวลาที่แกเลียทีไร ผมก็จะมองอย่าง
สนใจ แล้วก็หัวเราะเอิ้กๆ อย่างขำๆ ทุกที

แม่ผมเรียกผมว่าเจ้าเด็กพอเพียงครับ คือมีความสุขกับทุกเรื่องจริงๆ ไม่ต้องหา
อะไรใหม่ๆแปลกๆ ให้ผม ผมก็มีความสุขของผมได้สบายๆ แล้วล่ะครับ

บอกแล้วไงผมน่ะ เด็กร่าเริงค๊าบ...ร่าเริง

edit @ 16 Oct 2007 09:44:00 by mr_pearanat